OBRAZEM i PIÓREM

Babie lato

2011-09-03T13:19:00.000-07:00

Na do widzenia

2011-08-16T10:18:00.000-07:00

Już nie wyjdziemy z tego ogrodu
klamka zapadła w głęboki sen
nic już nie widzę z wysokich schodów
schodzi do ciebie niebieski cień

Nigdy nie mogłem sobie przypomnieć
tego co jeszcze nie stało się
tego co we mnie zostanie po mnie
zanim powieki przysypie śnieg

Nie zabieraj mi - na do widzenia
tamtych kilku chwil nie zamieniaj

Jeśli naprawdę kiedyś nadejdziesz
Panie obłoków ptaków i szkła
zabierz mi wszystko co tylko zechcesz
zabierz mi wszystko niewiele mam

Nie zabieraj mi - na do widzenia
tamtych kilku chwil nie zamieniaj

Ten który pierwszy rzucił kamieniem
nie był bez winy pamiętam smak
kolor ucieczki przed własnym cieniem
pamiętam teraz czego mi brak

Więc nie zabieraj mi na do widzenia
tamtych kilku chwil nie zamieniaj
może będę mógł z nich zbudować
całkiem inny świat inne słowa.

R.Kasprzycki

2011-07-24T12:42:00.000-07:00

2011-07-15T12:37:00.001-07:00

Droga człowieka do Boga - na tym najbardziej stromym odcinku - nazywa się: samotność.

Peter Lippert

Oswojony przez śmierć

2011-06-07T14:01:00.001-07:00

Wiem, jestem jej
ona mnie kupiła, oswoiła
Dała za to przyzwoitą cenę
życie
Kiedy piszę te słowa,
ona jest tutaj gdzieś
dobrotliwie spogląda na mnie
sfinksowatymi oczami kota
Ja się nie spieszę-zdaje się mówić
Ja poczekam
Nie uciekniesz przecież nigdzie
zamknięty w pułapce świata
W dni słoneczne jest wiatrakiem cienia
okrążającego mnie
niby wskazówka zegara.
W dni pochmurne jest ukojeniem
miękkim jak brudne pierzyny chmur.
Wiem jestem jej
wszak zapłaciła uczciwie!
Niedosłyszalna czasami jak szelest mojego oddechu
innym razem głośna,
pospieszny łomot spłoszonego serca w studni nocy.
Kiedyś kiedy już nie będę pragnął niczego
poza uchyleniem tych ostatnich drzwi
zobaczę ją...
Ostatnia moja pociecha.
Zaspokojona ciekawość, na którą choruję od urodzenia
Mówię to Wam, ja poeta
wczoraj zwierze, dzisiaj pół-bóg.
Oswojony przez śmierć...
oswojony przez śmierć...
oswojony przez śmierć...

Jan Rybowicz

Gratuluję Rodzicom!;-)

2011-05-03T12:49:00.000-07:00

2011-04-23T12:14:00.000-07:00

Ślady na piasku....

2011-04-20T04:53:00.001-07:00

Na piasku życia
zostawiamy ślady

czasem głębokie
obciążone troską

czasem lekkie
uskrzydlone szczęściem

a wiatr zapomnienia
zamiata za nami

by naszym następcom
zostawić czystą kartę

na ich własne ścieżki
ich własne błądzenie

jakby mu naszych
wciąż było za mało...

Rafał Borowski

Tęsknota

2011-04-07T12:49:00.001-07:00

Tęsknota boli, tęsknota zabija mnie
Tęsknota boli, tęsknię do lat, do lat, do dni...
Kiedy w rzece pływał pstrąg,
gdy w jeziorze mieszkał rak,
Tęsknię do dni, w których trucizn nie niósł wiatr.
Zatruto nam powietrze, zatruto wodę i chleb,
Trucizna zabija na jawie, zabija nas we śnie
Zanurza ktoś skrzydła ptaków w ropie, którą w morze wlał
Na złoty piach, na plaży piach, na czysty brzeg
Na czysty kiedyś brzeg, na którym teraz kona ptak
Kto zmienił nas w robactwo co w padlinę zmienia świat.

Tęsknota boli, tęsknota zabija mnie
Tęsknota boli, tęsknię do lat, do lat, do dni...
Gdy kobiety strzegły tak tajemnicy swoich ciał,
Tęsknię do dni, które szły z naszych snów.
Kto okradł je z tajemnic?
Kto rozwiał domysłów mgły?
Kto strącił je z cokołów na jaskrawy dosłowności bruk?
Poćwiartowane ciała ich, sklepy mięsne, sterty mięs
Bierz co chcesz, pośladek, pierś, gładkie uda, płaski brzuch,
Jak na tacy wszystko masz,
Bierz, dotykaj, śliń i gnieć
W oczach kamer w świetle lamp.

Tak już będzie tu zawsze, wyzuci z uniesień kochania
orzą metodycznie, jak pługi głodną glebę
Tęsknota boli, tęsknota zabija mnie
Tęsknota boli, tęsknię do lat, minionych dni

I tak jest jakby ten świat ulepił rzeźbiarz bez rąk
I tak jest jakby ktoś miłość na skrzypcach grał nam bez strun.

Bogdan Loebl

2011-04-04T04:47:00.000-07:00

"Podział ostateczny"

2011-03-22T03:39:00.000-07:00

Są tylko dwa rodzaje ludzi: ci którzy mówią Bogu "bądź wola Twoja", i ci, którym na końcu Bóg powie "bądź wola twoja".
C.S.Lewis

2011-03-20T14:47:00.000-07:00

Poradnik początkującego kierowcy

2011-03-14T01:26:00.000-07:00

Gdzieś przy drodze na Zgorzelec w barze „Leśny”
Zjadłem flaki i czekałem na swój zgon,
Gdy na parking zajechała ciężarówka,
Co na burcie miała napis Spedition

Dwóch kierowców z niej wysiadło, drzwi trzasnęły
Przy stoliku obok siedli, jedli też
Mówi starszy: „Słuchaj młodziak i obserwuj,
Jeśli kiedyś do swej mamy wrócić chcesz”.

Ref: Zachowaj odstęp, bo nie zdążysz wyhamować
Zachowaj odstęp, jeśli chcesz mieć cały przód
Zachowaj odstęp, by cię nie ściągali z drogi
Zachowaj odstęp, żebyś dalej jechać mógł.

Pod Opolem w CPNie brałem napęd,
Biorę dużo, bo przede mną drogi szmat,
Jakiś wieśniak z gminy Lucień nagle na mnie leci z kluczem
Więc spokojnie burakowi mówię tak:

Ref: Zachowaj odstęp, bo nie zdążysz wyhamować
Zachowaj odstęp, jeśli chcesz mieć cały przód
Zachowaj odstęp, by cię nie ściągali z drogi
Zachowaj odstęp, żebyś dalej jechać mógł.

Raz na trasie zatrzymała mnie panienka,
Piękna była niczym jakiś złoty sen,
Wszystko było dogadane, ona nagle mówi nie,
Bo wolę country od muzyki grupy Dżem

Ref: Zachowaj odstęp, bo nie zdążysz wyhamować
Zachowaj odstęp, jeśli chcesz mieć cały przód
Zachowaj odstęp, by cię nie ściągali z drogi
Zachowaj odstęp, żebyś dalej jechać mógł.

Zjedli flaki, zapłacili, zapalili,
Ucz się młodziak, bo nie będę wiecznie żyć,
Że zasady, których trzymasz się na drodze,
Od tych w życiu się nie różnią nic a nic.

Ref: Zachowaj odstęp, bo nie zdążysz wyhamować
Zachowaj odstęp, jeśli chcesz mieć cały przód
Zachowaj odstęp, by cię nie ściągali z drogi
Zachowaj odstęp, żebyś dalej jechać mógł.

Tomasz Szwed

NIE DO KOŃCA

2011-03-12T13:09:00.000-08:00

Zegary biją jedenastą, powoli pustoszeją bary,
A mnie w mej skórze znów za ciasno
I dziwnie czuję się za stary...

Za stary, żeby znów zaczynać,
Za młody, żeby nagle skończyć.
Wciąż myślę, gdzie jest ta kraina,
Ta, w której nigdy się nie błądzi.

Ref.
Bo tak już jest, że nie do końca
jesteśmy pewni nawet swego,
lecimy wciąż za blisko słońca,
nie pewni nawet, czy naszego.

Jest w nas poezja, choć już dawno
Nie chcemy głośno o niej mówić,
Nim liście znowu z drzew opadną
Zdążymy w tłumie się zagubić.

Za starzy, żeby znów zaczynać,
Za młodzi, żeby nagle skończyć,
Myślący wiecznie o krainach,
Tych, w których nigdy się nie błądzi.

Słowa: Tomek Wachnowski

żyje się raz

2011-03-11T14:00:00.000-08:00

Spytałem matkę czemu dziecko swe,
Do domu sierot dała - jak jakąś rzecz - na przechowanie?
Choć przecież zawsze miało mieszkać w sercu jej.
Odpowiedziała mi: Żyje się raz.

Spytałem typa, co przy barze pił,
Gdzie ta dziewczyna, która dotąd była z nim? Gdzie jego dziecko,
Które pod skrzydłem serca zakwitało w niej?
Tak odpowiedział mi:

Żyje się raz, żyje się raz.
Do diabła, żyje się raz, żyje się raz,
A życie to taka gra,
W której wygrywa tylko ten najtwardszy gracz.

Spytałem chłopca, co słabszego bił,
Skąd tyle nienawiści nosisz w sercu swym? Kto cię nauczył,
Pięścią tłumaczyć innym jak mają żyć?
Tak odpowiedział mi:

Spytałem łotra, co pod stryczkiem stał,
Czemu w trzy puste serca wbił zimną stal i nie wybaczył,
Choć przecież winy darować, uczył nas Bóg?
Tak odpowiedział mi:

Żyje się raz, żyje się raz.
Do diabła, żyje się raz, żyje się raz,
A życie to taka gra,
W której przegrywa nawet ten najtwardszy gracz.

Paweł Małolepszy

2011-02-07T08:06:00.001-08:00

"Widziałem góry większe, wspanialsze i bardziej majestatyczne. W góry piękniejsze od Tatr jednak nie wierzę."
St. Zieliński

2011-01-29T13:26:00.000-08:00

Spoza nas (wiersz z banałem w środku)

2011-01-28T01:05:00.000-08:00

nie bój się chodzenia po morzu
nieudanego życia
wszystkiego najlepszego
dokładnej sumy niedokładnych danych
miłości nie dla ciebie
czekania na nikogo

przytul w ten czas nieludzki
swe ucho do poduszki
bo to co nas spotyka
przychodzi spoza nas

Ks. J.Twardowski

2011-01-12T23:47:00.000-08:00

Tygrys spotkał grupę kotów, które ze sobą gawędziły.
„Zjem je” - pomyślał.
Ale nagle ogarnął go dziwny spokój. Postanowił usiąść wśród kotów i posłuchać ich rozmowy.
- Dobry Boże – powiedział jeden z kotów – Modliliśmy się całe popołudnie! Prosiliśmy Cię, żeby z nieba spadł deszcz szczurów!
- Do tej pory nic się nie wydarzyło! - powiedział inny kot. - A jeśli Bóg nie istnieje?
Niebiosa wciąż milczały. Koty straciły wiarę.
Tygrys wstał i poszedł w swoją stronę, myśląc: „Właśnie tak to wygląda. Chciałem zjeść wszystkie te koty, ale Bóg mnie powstrzymał. A jednak koty przestały wierzyć w Boga. Martwiły się, że czegoś nie mają i nawet nie zauważyły, że są chronione.

Paulo Coelho

2010-12-25T02:22:00.000-08:00

Sprawa Bożych narodzin często prowokuje docinki i kpiny. Tylko ludzie ciemni mogą na serio brać biblijne historie – twierdzą oświeceni sceptycy. A ja pytam tych uczonych, jak to jest możliwe, żeby heptyliony sykstylionów galaktyk wypełniających kosmos były przed tzw. wielkim wybuchem skupione w jednym punkcie? Wy w to wierzycie? Że tak wychodzi z rachunków? Jakich rachunków – tych wczorajszych, dzisiejszych czy przyszłych? Zdumiewające. Dlaczego zawierzenie relacjom mistyków czy milionów skromnych ludzi, którzy doświadczyli działania przyjacielskiej i opiekuńczej Pełni, miałoby być gorsze od pewnej siebie wiary naukowców?

Postrzeganie tego, co widzialne, i tego, co niewidzialne, kształtowane jest często przez modne wyobrażenia, co może istnieć, a czego nie ma prawa być. Kto nie lubi Pana Boga, nie pozna Go nawet siedzącego vis-a-vis w autobusie. Produkt
podświadomości, efekt hipnozy, zatrucia lekami lub technika
laserowa. Zawsze się znajdzie sposób, żeby napotkanego Boga wyinterpretować do cna.

Tymczasem nie ma w religii chrześcijan nic absurdalnego. I nie ma nic zdrożnego w nasłuchiwaniu i wyglądaniu sygnałów z tamtego świata. Co więcej. Trzeba bardzo uważać, żeby nie przegapić momentu spotkania. Żeby nie przespać swojego czasu. Ten czas Biblia napisana po grecku nazywa kairos. To szczególny moment przewidziany dla każdego z nas w planie Zbawienia. Wtedy otrzymujemy propozycję zaprzyjaźnienia się z Bogiem i ofertę wprowadzenia w wielką tajemnicę wiary. Bóg przynosi nam w kieszeni płaszcza patrzydełka, przez które widać świat po odjęciu czasu i przestrzeni. To właśnie wtedy przysiada się na ławce w parku albo w metrze i pyta, jakby z roztargnieniem, o godzinę. Siedzi dłuższą chwilę, czeka.

Ale jak Go rozpoznać? Jak dokładnie Pan Bóg wygląda? Nikt nie wie albo nikt nie chce tego powiedzieć. Może dlatego, że Boga poznaje się przez Jego niematerialny dotyk, dający się opisać przenośnią pełną emocji, jak w „Pieśni nad pieśniami”. Ten „dotyk” uruchamia w nas doświadczenie, które nie jest fikcją. W przedziwny sposób wywołuje w nas coś, co jest przeżyciem przenikającym od głowy do stóp – najbardziej rzeczywistym z rzeczywistych. To powiew świata najbardziej realnego, nieskończenie trwałego, wiecznego. Bywa, że Słowo Boże płynie do nas wprost od Boga, bezpośrednio, bez zbędnej autoryzacji. To Słowo pełne miłości, otuchy i optymizmu. Gdy je usłyszymy, tylko ono staje się ważne. Jest potężniejsze od ludzkiej złości, pychy, nędzy, choroby
i starości. Bez niego na tym świecie nie dałoby się żyć. Po ludzku.

Paweł Paliwoda Gazeta Polska

Trzeba żyć

2010-12-23T23:50:00.000-08:00

Świt w więzieniu mego ciała
Budzę się
Czuję jak me serce więźnia
Tłoczy krew, żeby wstać, żeby iść, żeby żyć

Kiedy ziemia drży
Drży też serce me
Kiedy płacze ktoś krzywdzony
Płaczę też

Trzeba wstać, otrzeć łzy, trzeba żyć
Trzeba wstać i wierzyć, że z więzienia ciała można wyjść
Trzeba wstać i wierzyć, że po drugiej stronie dobro jest
Trzeba żyć, to przecież Stwórca kazał sercu memu bić
Trzeba iść

Do moich rąk przychodzą nocą
Głodne psy
Ich skowyt szarpie me sumienie
Rani sny
Lecz trzeba śnić, trzeba być, trzeba żyć

Trzeba wstać i wierzyć, że z więzienia ciała można wyjść
Trzeba wstać, i wierzyć że po drugiej stronie dobro jest
Trzeba iść, to przecież Stwórca kazał sercu memu bić
Trzeba żyć

Trzeba żyć i wierzyć, że po drugiej stronie dobro jest
Zabierz mi wrażliwość na bezbronnych, strach i ból,
Muszę żyć, to przecież Stwórca kazał memu sercu bić,
Muszę żyć i wierzyć że, wierzyć że z więzienia ciała można wyjść

Trzeba żyć
daj mi okruch swego chłodu
pozwól odkryć w sobie spokój
trzeba trwać
pozwól we mnie życie wzbudzić
pozwól jeszcze mocniej poczuć
trzeba żyć
daj mi okruch swego chłodu
pozwól jeszcze mocniej poczuć…
Trzeba trwać

Bogdan Loebl

2010-12-19T02:33:00.000-08:00

Przebaczaj tym, którzy czasem nie mówią ludzkim głosem.
Człowiek jest odpowiedzialny nie tylko za uczucia, które ma dla innych, ale i za te, które w innych budzi.

kard. Stefan Wyszyński

Kay i Gerda (Chłód)

2010-12-15T23:54:00.000-08:00

Zapomniałem o tobie już dawno
zapomniałem o tobie już wczoraj
to co było przedwczoraj rozpadło się
nie pamiętam ni jednego wieczoru

Szatan rozbił swe zimne zwierciadło
i szkła pyłek wpadł w oko i serce
zapomniałem o tobie już dawno
zapomniałem o tobie nic więcej

Zapomniałem o tobie na zawsze
zawsze znaczy dziś wczoraj i jutro
przecież wiesz że cię nigdy nie znałem
wybacz mi ale nie jest mi smutno

Uśmiech zastygł na twarzy zbielałej
umarł dzień nie doczekał wieczoru
nie wiem już czemu cię zapomniałem
może to przez ten pyłek w mym oku

ciągle zima
tylko zima
wieczna zima

chłód

Robert Kasprzycki

Srebrny pociąg

2010-12-09T22:32:00.001-08:00

Srebrny pociąg śni mi się co noc
Niby sierp przesuwa się szyną widnokręgu
Staram się uciec przed nim, szukam klamki świtu
Moje stopy przykuwa do snu magnes ziemi.

Moje stopy przykuwa do snu magnes ziemi.
Staram się uciec, szukam klamki świtu
Niby sierp przesuwa się szyną widnokręgu
Srebrny pociąg śni mi się co noc

Rano wskrzeszam dotykiem miejsca i przedmioty
Miejsca, w których sadzam ciało do posiłku
Te miejsca, w których kładę ciało do spoczynku
Do ukłuć igieł żalu

Nadjeżdża znowu srebrny pociąg
Podmuch pędu pociera oczy me jak smyczek
Koła przetaczają się przez środek moich piersi
Srebrny pociąg śni mi się co noc

Bogdan Loebl

2010-11-25T01:30:00.000-08:00

2010-11-16T23:29:00.000-08:00

2010-10-28T02:27:00.001-07:00

"W Polakach lubię tę ich wzniosłość ducha... To, że latają nad ziemią, bo my, Czesi,chodzimy po ziemi... I to jest piękne, że można z jednej strony tak latać nad ziemią, ale z drugiej strony, czasem, po czesku, trzeba powiedzieć spoko, teraz spoko..."

J.Nohavica

2010-10-25T00:09:00.000-07:00

Złota jesień

2010-10-17T23:25:00.000-07:00

Dlaczego fotografia bez obróbki nie istnieje?

2010-10-13T12:37:00.000-07:00

Tytułem wstępu

Witam

spotkałem się właśnie z sytuacją, gdy ktoś obwieścił, że robi zdjęcia - mówiąc skrótowo - za pomocą aparatu, a nie Photoshopa (gimpa, corela, co kto lubi). Postanowiłem to zdanie skomentować niniejszym krótkim wystąpieniem.

Podzieliłem go na dwa rozdziały, przy czym zacząłem chronologicznie od starszej dziedziny (fotografii analogowej), żeby gładko przejść w następnym do cyfrowej - ale można czytać też odwrotnie, tylko jeden rozdział, albo 3 razy drugi i tylko raz pierwszy - pełna dowolność. Podzieliłem go tez dlatego, że przekroczył limit na ilość słów. Za utrudnienia przepraszam.

Wystąpieniu dałem tytuł, który streszcza sens tego, co chcę powiedzieć:

Fotografia 'bez obróbki' jest terminem pustym; coś takiego w przyrodzie nie występuje.

Fotografia analogowa

Jak zdajecie sobie sprawę, fotografia analogowa istnieje już ponad 120 lat. Ominę pionierskie czasy dagerotypii, żelów i żelatyny nakładanych na szklane płyty, a także aparatów w formatach pół metra na pół... :) Skoczę od razu do czasów, kiedy furorę w fotografii zaczęła robić błona małoobrazkowa - czyli do początków lat dwudziestych. To od mniej więcej 1915 Leica robiła aparat, który z czasem sprowadził fotografię jako dziedzinę twórczości pod strzechy. Aparaty ładowało się kupowanymi w sklepie tanimi filmami, a po pikniku zanosiło do zakładu fotograficznego, gdzie magik robił wszystko, co potrzeba.

Czy obróbka była wtedy potrzebna?

Ba, nie istniało zdjęcie bez obróbki. Już grubo później, w dobie błon kolorowych samo wyjście do kiosku czy sklepu fotograficznego było obróbką (jakbyśmy dzisiaj powiedzieli). Wybór ORWO czy Velvii to już nie tylko obróbka, to prawdziwa obróba! To od razu podjęta decyzja, jakie będą kolory, kontrasty, jak naświetlać i co robić. Idąc do kiosku, fotograf dokonywał wstępnej obróbki, mówiąc pani za ladą, że chce film tyle a tyle DIN (lub ASA), co dzisiaj przyrównalibyśmy do ISO. Kupując film musiał się od razu zdecydować na odpowiednią WB - co było napisane na pudełku słownie i za pomocą obrazków. A wybór WB to nie obróbka?

No dobrze, wybór filmu mamy za sobą, a co się działo po plenerze? Wybór chemii do wywoływania i filmów i papieru to też była obróbka! A schłodzenie roztworów - niby nie? Ileż to atramentu wylano na temat tego, jak temperatura działa na wywołanie filmów. Ileż to było domowych sposobów na większy kontrast, czy mniejsze ziarno... A 90% tego w oparciu o temperaturę takiego Rodinalu, czy innego. I ktoś powie, że nie obrabiano wtedy zdjęć? Wolne żarty.

Przejdźmy do papierów. Z biegiem czasu okazało się, że czułość papieru też ma ogromne znaczenie. Zaczęto produkować papiery twarde (nie w sensie, że ciężko je było zgiąć, tylko dające twardy i kontrastowy obraz), lub miękkie - dające więcej półcieni i stonowanych walorów. Tych stopni gradacji papierów fotograficznych było kilka lub więcej. Mając kilka gradacji fotograf siedząc w ciemni wybierał rodzaj papieru i mając doświadczenie wiedział, co mu wyjdzie - mniej lub więcej kontrastu i właśnie 'twardości'. To jak dziś pół photoshopa, z levelsami, krzywymi i kontrastami - tyle tylko, że wtedy robiło się wszystko stojąc w ciemności i czekając na wyniki 5 minut (wrócę jeszcze do tego).

I co, ktoś powie, że to nie była obróbka? A to jeszcze nawet nie początek. Oczywiście mając określony film (po wyborze - czyli niejako obróbce) o określonej czułości (to samo), z określonym WB (to samo), wywołany w określonej chemii (to samo, obróbka) w jakiejś specjalnie dobranej temperaturze (obróbka) dochodzimy do powiększalnika. A cóż tam jest: żarówka o określonej mocy z regulowaną wysokością i obiektyw z przysłoną! A wszystko to bliżej lub dalej od papieru, który się naświetlało!

Myślicie może, że winiety na dawnych zdjęciach brały się skądś automatycznie? Z powietrza? Nie rozśmieszajcie mnie... Jeden ruch żarówką w powiększalniku w dół czy w górę, to było inne oświetlenie pola naświetlania i albo niwelowanie, albo stwarzanie winiety. Czy myślicie, że przesłona w obiektywie powiększalnika była dlatego, że ktoś zapomniał jej usunąć? Długie naświetlanie słabym światłem dawało efekt astronomicznie odległy od krótkiego naświetlania mocnym światłem... Do tego krótkie i agresywne, bądź długie i spokojne wywoływanie papieru - to wszystko była taka obróbka, na którą dziś może sobie pozwolić wyłącznie wirtuoz phototshopa.

A gdzie tu jeszcze mówić o papierach multigrade, głowicach kontrastujących, filtrach pod powiększalnik, maskowaniu pewnych fragmentów dłońmi lub kłębkiem waty (zapamiętajcie, bo wrócę jeszcze do tego), prostowaniu perspektywy (tak tak! - prostowało się aż miło, podnosząc krawędź maskownicy wraz z całym papierem), cudami z mieszaniem chemii (stąd słynna technika cross, o rodowodzie jak najbardziej analogowym) i setki innych sposobów.

TO wszystko była (i jest) obróbka. I nie było czegoś takiego, jak jakiś mityczny wzorzec. Bo co niby miałoby być tym wzorcem: naświetlanie 11 sekund na przysłonie 5,6, żarówką 40 wat, czy odwrotnie: naświetlanie 40 sekund na przysłonie 11, ale żarówką o mocy 100 wat? Takiego wzorca nie było, to wręcz oczywiste. Każdy fotograf miał taki wzorzec w głowie - dlatego byli lepsi, gorsi, mniej i bardziej poważani, podobający się publice i krytykom - jak dziś. Zwykłe podniesienie lub obniżenie powiększalnika - bliżej lub dalej żarówka, czyli inne naświetlanie, czyli inne kontrasty, czyli inne kolory, czyli inne zdjęcia po prostu - to była obróbka, o której już dziś się zapomina po trosze...

Jeśli ktoś teraz mi powie, że jest na świecie jakieś zdjęcie analogowe (czy slajd - obojętne) wykonany 'bez obróbki' - pozwólcie, że się tylko szyderczo zaśmieję.

Fotografia cyfrowa

No tak, mam nadzieję, że przebrnęliście przez poprzedni rozdział. Liczę też na to, że nie będziecie teraz wciskać kitu, że jest jakaś fotografia analogowa niby bez obróbki... A jak z cyfrą?

Cóż - wypada mi podzielić ten rozdział na dwa podrozdziały, w zależności od tego, co wypluje nam aparat. Jeden podrozdział to RAWy, a drugi jpgi (a też i tiffy czy bmp, jeśli takie aparaty są) w każdym razie pliki, które nie wymagają wywołania.

Najpierw RAWy.

Czy istnieją RAWy bez obróbki? Jeśli w ogóle, to w postaci zer i jedynek. Żeby trawa była trawą, a niebo niebem musi nastąpić proces 'wywołania', przy czym 'wywołanie' jest terminem dość mało ścisłym, ale za to wiele mówiącym. Czy dało się oglądać obrazki na filmie, które nie były wywołane? Być może ktoś miał takie nadprzyrodzone zdolności, ale technicznie nie. Nie było takiej możliwości, bez wypłukania naświetlonej żelatyny, czy co to tam było nośnikiem...

To samo z RAWami. Pewnie inżynierowie z Nikona czy innej firmy mają jakieś sposoby na zobrazowanie RAWa bez wywołania, ale będzie to wyłącznie bardzo daleka analogia - coś jak obrazek sektorów dysku przy wykonywaniu defragmentacji. Mówi ile zostało zrobione, ale prawdziwym obrazem dysku nie jest.

Analogicznie RAWy - żeby zobaczyć jakie jest zdjęcie, należy takiego RAWa wywołać - czyli poddać go wielce skomplikowanej obróbce, która zanalizuje poszczególne zera i jedynki i przetworzy je według tak skomplikowanych algorytmów, że programów wywołujących Rawy jest na świcie raptem kilka. To, że nic przy tym można nie robić (z sensie takim, że operator nie musi nic robić, może spokojnie dłubać w nosie, a nawet wyjść na kawę) nie oznacza, że obróbka stoi. Obróbka idzie pełną parą, i to tak, że mając słabszy komputer może trwać kilka godzin. Po prostu nie można wywołać żadnego RAWa 'wisząc w powietrzu', bez żadnych ustawień... Musi ta cała bardzo skomplikowana obróbka odbywać się według jakichś nastawień, w które szczęśliwie możemy wnikać (dając jaśniej/ciemniej na przykład). A jeśli nic nei zrobimy, nawet prostego jaśniej/ciemniej - wtedy program wywołujący wywoła pliki z ustawieniami defaultowymi - czyli takimi, jakie mu nastawił inżynier, który ten program pisał.

Liczę na zrozumienie tego faktu: obróbka RAWów, niezbędna do tego, żeby w ogóle zobaczyć zdjęcie na słabych komputerach zabiera strasznie dużo czasu. Nie sądzicie chyba, że ta strasznie duża ilość czasu jest na robienie niczego (skoro bez obróbki, to znaczy że komputer nic nie robi)?

Ktoś jeszcze chce na poważnie twierdzić, że istnieją na świcie RAWy 'bez obróbki'? :)

A jak to jest z jpgami (czy tifami czy bitmapami) - czyli plikami widocznymi od razu, bez potrzeby wywołania?

JPGi

No cóż - tu wkraczamy na śliski grunt, gdzie przyda się myślenie analityczne. Mówiłem o tym, że RAW, to taki zrzut z matrycy, który koniecznie musi zostać wywołany. Oczywiście wywołany według albo nastawień firmowych (czyli widzimisię inżyniera od softu, który ustalił położenie suwaczków), albo według mojego zdania, bo widzę, co mam na fotografii, a poza tym to moje foto, a nie autora softu.

A jpg? Czy uważacie, że to jest zrzut z jakiejś innej matrycy, która przy wyborze jpg w puszce podmienia się w magiczny sposób z tą od RAWów? Oczywiście to efekt działania tejże samej matrycy - tylko software aparatu wywołał zdjęcie za nas, od razu, bez naszej wiedzy i udziału. Lub może z jakimś minimalnym udziałem.

Weźcie teraz swoją puszeczkę, jaką kto ma i poprzeglądajcie menu aparatu... Widzicie tam może jakiś kontrast do regulacji? Jakieś nasycenie, jakieś wyostrzenie? Ile tam kroków widzicie na suwaczkach - pewnie ze dwa, trzy, prawda? Jak sądzicie, co to te wszystkie ustalenia znaczą?

Tak, tak - to są te dane, które między innymi są potrzebne do natychmiastowego po naciśnięciu migawki 'wywołania' zrzutu z matrycy i zapisania na karcie pamięci pliku zgodnego ze specyfikacją jpg. Bez obróbki? Ejże...

Obróbka, czy się to komuś podoba, czy nie - idzie dalej pełną parą, tyle że w aparacie, który zapisuje pliki jpg. Ta obróbka nie jest w niczym mniej skomplikowana, niż obróbka przy wywoływaniu RAWów na komputerze, tyle tylko, że możliwości ingerowania w nią mamy mniejsze. Wystarczy porównać ilość suwaczków w NXie i w puszce, żeby zobaczyć, że inżynierowie zostawili w puszce mniejsze możliwości manipulacji parametrami, z jakimi tworzy się plik jpg. I dobrze zresztą, bo jakby dali więcej, na onecie napisaliby, że lustrzanki Nikona nadają się tylko dla doktorów informatyki, bo normalny człowiek nic z tego nie wie.

Gorzej, że napisaliby też, że ta większa ilość parametrów, którymi możemy mieszać 'do niczego nie jest potrzebna'. Ubodzy wiedzą... Te parametry nie są niepotrzebne - one są niezbędne! Tyle tylko, że jakiś miłościwy japoński inżynierek stwierdził, że nie da ich do możliwości mieszania, bo profani mu pomieszają i obrazki wyjdą niefajnie...

Reasumując

Fotografia analogowa 'bez obróbki' nie istnieje, bo wszystko to, co robiło się w ciemni (a nawet i poza ciemną, jak wybór błon, papierów i chemii w sklepie) to obróbka. TO chyba jasne dla Was, co?

Fotografia cyfrowa 'bez obróbki' też nie istnieje, bo to, co się widzi na ekraniku w ułamek sekundki po pstryknięciu, to efekt potężnej obróbki zer i jedynek zrzuconych z matrycy. Kto chce zobaczyć jak skomplikowana to obróbka niech otworzy byle jaki program wywołujący RAWy - to nabierze szacunku. Obojętne, czy aparat zrobi to za nas i bez naszej świadomości (i wypluje nam jpga), czy zrobimy to świadomie sami w PSie, LR, NXie czy innym czymś - bez obróbki nie ma dosłownie nic. Zero. Nul.

Dlatego napisałem, że coś takiego jak 'zdjęcie bez obróbki' nie istnieje w przyrodzie. Jasne? :)

I malutkie posłowie.

Dlaczego wolę obrabiać zdjęcia... Jeśli mam RAWa - to oczywiste dlaczego go obrabiam - bo inaczej nie mogę nic zobaczyć. :)

A jeśli dostaję plik jpg, jest to plik wywołany z ustawieniami softu aparatu. Mam na te ustawienia dość mały wpływ - nasycenie, kontrast, jasność... Jednocześnie wiem (bo widzę), że te ustawienia softu aparatu są dość liche. Są uśrednione, robione przez inżynierów a nie artystów, mają nie sprawiać kłopotu aparatowi, nie wychylać się i nie trwać za długo, bo będzie zwiecha. Mają dać piękny obrazek z komunii wnusia, z plaży i pikniku za miastem - są uśrednione tak, żeby wszędzie pasowały. A jak coś jest właśnie tak uśrednione, to takie potem wychodzą zdjęcia, jeśli się je ogląda: uśrednione, liche i nie wyróżniające się niczym szczególnym...

Jednocześnie zaś jakiś bezimienny inżynier stwierdził, w którym miejscu jest poziom normalny wyostrzenia, jaki jest normalny poziom nasycenia i kontrastu - i od tego co on uznał za normalny dał mi dwie kreseczki w dół i w górę. Zauważcie, że to cały czas on - ten bezimienny inżynier ustalił, ile mam do dyspozycji tych kreseczek i jakie długie kroki te stopnie robią. :-\

Słowem - niby dał mi możność wpływania na obrazek, ale jednocześnie powiedział mi tak: masz wybór, ale tylko 5 parametrów (ostrość, kontrast i coś jeszcze), za to tylko odtąd - dotąd. I dalej mówi mi ten inżynier: daję ci tyle możliwości, żebyś nie kombinował, bo i tak nic nie wykombinujesz. Ma być od do, bo ja tak mówię - wtedy wychodzą małe szumy, dprewiev się nie burzy, nikt się nie rzuca, że banding wychodzi i wszyscy mamy premię.

A ja, moi drodzy nie chcę robić zdjęć, jak mi każe robić bezimienny inżynierek od softu z Japonii. Ja chcę je robić tak, jak mi każe własna, być może chora, ale za to moja - wyobraźnia.

Jeśli ktoś doszedł aż tutaj, niech sobie przyzna medal. Pozdrawiam Szanownych Kolegów, całuję rączki Szanownym Damom. Jeśli ktoś nie zrozumiał - najuprzejmiej proszę o wypchanie się trocinami!

Bombel
http://www.fotoforum.org.pl/index.php?topic=4389.0

Moje wielkie odkrycie (fragmenty)

2010-10-08T02:08:00.000-07:00

Światem rządzi sekretna
Pomiędzynarodówka
Agresywnego durnia
I nadętego półgłówka.
...
Samym instynktem głupoty
Odnajdują się wzajem.
Rozumieją się wspólnym
Językiem i obyczajem.

I hasłem, które woła
Z ochotą raźną i rączą:
KRETYNI WSZYSTKICH KRAJÓW
ŁĄCZCIE SIĘ! Więc się łączą.
...
A jaka na nich rada?
Bo czuję moi mili,
że z dziecięcą ufnością
Pytacie mnie w tej chwili,

Muszę prawdę powiedzieć,
Wbrew ufności dziecięcej:
Niestety, nas jest za mało.
Durniów jest znacznie więcej.

My skłóceni, więc słabi.
Durnie zgodni, więc silni.
My się często mylimy.
Durnie są nieomylni.

My sceptycy, zbłąkani
Na ziemi i na niebie -
A ONI tak aroganccy
I tacy pewni siebie

I tacy energiczni
że serce z trwogi mdleje.
Ach, nie znam żadnej rady.
Mam tylko jedną nadzieję.

Żyję tylko tą drobną
Otuchą i nadzieją
że my umiemy śmiać się.
A durnie nie umieją.

Kto wie… może po wiekach,
Kto wie… może w oddali,
To jedno przed durniami
Obroni nas i ocali.

Marian Hemar

Konie, dumne konie

2010-09-18T11:39:00.001-07:00

Słońce nad stadniną
W końską grzywę chowa twarz.
Wstęgą nad łąkami
Jeszcze się unosi mgła.
Stoją napięte
Jak strzała, gdy drży,
Nim cięciwy świst
Znów do lotu ją poderwie.

Konie, dumne konie
Zasłuchane w szumy traw.
Lekkie i swobodne
Jak na czystym niebie ptak.
Kiedy tak patrzę -
Do biegu się rwą.
Chciałbym uciec stąd,
Chciałbym gnać za swą tęsknotą

Tam, gdzie lśni horyzont,
Drga niebieską linią
Wprost w otwarte wrota chmur,
Siwych chmur.
Tam, gdzie w kuźni słońca
Dzień powstaje nowy,
Gdzie wytycza drogi rytm,
Serca rytm.

Konie, dumne konie
W blasku wstającego dnia.
Czułe i szalone -
Czemu was uwielbiam tak?
Nieraz poniosą,
Poniosą jak wiatr.
Czasem bywa tak
Jak z dziewczyną, jak z dziewczyną ...

Tam, gdzie lśni horyzont,
Drga niebieską linią
Wprost w otwarte wrota chmur,
Siwych chmur.
Tam, gdzie w kuźni słońca
Dzień powstaje nowy,
Gdzie wytycza drogi rytm,
Serca rytm.

2010-08-31T06:00:00.000-07:00

2010-08-28T08:36:00.000-07:00

Bogdan Loebl

Gdzieś w nas

2010-08-26T23:37:00.000-07:00

Gdzieś w nas błyszczą gwiazdy poezji;
Gdzieś w nas niosą krzyże polonii,
Gdzieś w nas kwilą buty północy,
Gdzieś w nas idą ludzie niezłomni...

Gdzieś w nas mącą kaci w strumieniach,
Gdzieś w nas piszą donos na życie,
Gdzieś w nas pieją prawdy na rusztach,
Gdzieś w nas płaczą baby niesyte...

Gdzieś w nas stroją namiot cyrkowcy,
Gdzieś w nas płoszą dzieci jaskółki,
Gdzieś w nas grają w karty płomienie,
Gdzieś w nas...

Gdzieś w nas tańczą strachu stróżowie,
Gdzieś w nas jadą wolni bogowie,
Gdzieś w nas piją klęski wodzowie,
Gdzieś w nas, gdzieś w nas...

Ostrzeżenie egzystencjalistyczne

2010-08-18T02:25:00.001-07:00

Uwaga!!!
Jeżeli ktoś powie ci,
że życie piękne jest,
a mówiąc to,
wzruszon bardzo,
na pograniczu drżenia głosu,
to zaopiekuj się nim,
bo on chyba, kurwa, przybył z kosmosu.

Andrzej Poniedzielski

Przesłanie Pana Cogito

2010-07-25T12:57:00.000-07:00

Idź dokąd poszli tamci do ciemnego kresu
po złote runo nicości twoją ostatnią nagrodę

idź wyprostowany wśród tych co na kolanach
wśród odwróconych plecami i obalonych w proch

ocalałeś nie po to aby żyć
masz mało czasu trzeba dać świadectwo

bądź odważny gdy rozum zawodzi bądź odważny
w ostatecznym rachunku jedynie to się liczy

a Gniew twój bezsilny niech będzie jak morze
ilekroć usłyszysz głos poniżonych i bitych

niech nie opuszcza ciebie twoja siostra Pogarda
dla szpiclów katów tchórzy - oni wygrają
pójdą na twój pogrzeb i z ulgą rzucą grudę
a kornik napisze twój uładzony życiorys

i nie przebaczaj zaiste nie w twojej mocy
przebaczać w imieniu tych których zdradzono o świcie

strzeź się jednak dumy niepotrzebnej
oglądaj w lustrze swą błazeńską twarz
powtarzaj: zostałem powołany - czyż nie było lepszych

strzeż się oschłości serca kochaj źródło zaranne
ptaka o nieznanym imieniu dąb zimowy
światło na murze splendor nieba
one nie potrzebują twego ciepłego oddechu
są po to aby mówić: nikt cię nie pocieszy

czuwaj - kiedy światło na górach daje znak - wstań i idź
dopóki krew obraca w piersi twoją ciemną gwiazdę

powtarzaj stare zaklęcia ludzkości bajki i legendy
bo tak zdobędziesz dobro którego nie zdobędziesz
powtarzaj wielkie słowa powtarzaj je z uporem
jak ci co szli przez pustynię i ginęli w piasku

a nagrodzą cię za to tym co mają pod ręką
chłostą śmiechu zabójstwem na śmietniku

idź bo tylko tak będziesz przyjęty do grona zimnych czaszek
do grona twoich przodków: Gilgamesza Hektora Rolanda
obrońców królestwa bez kresu i miasta popiołów

Bądź wierny. Idź

Herbert Zbigniew

2010-07-23T02:33:00.001-07:00

- A jeśli pewnego dnia będę musiał odejść? - spytał Krzyś, ściskając Misiową łapkę.
- Co wtedy?
- Nic wielkiego - zapewnił go Puchatek - Posiedzę tu sobie i na Ciebie poczekam. Kiedy się kogoś kocha, to ten drugi ktoś nigdy nie znika

Dzikie konie

2010-07-19T13:47:00.001-07:00

Widziałem jak dzikie konie
W dal o zmierzchu mkną
Powietrze ciężkie dziwnie tytoniem
Pachnie wciąż

Biegły tak, biegły bez uzdy i siodła
Krainą gór i rzek
Jaka dzika tęsknota je wiodła
Czort to wie

Czy wszechświata przestrzeń niezmierzona
Wolności wiecznej mit
Sił nam nie brak marzeń nie pokona
Nic i nikt

W nozdrzach słabnie zapach klaczy
W mroku ginie brzeg
Wieczorny szlak miłości znaczy
Dzika pieśń

Źdźbła traw głowy pochylają
Królewski jedzie dwór
Na zbójników których sądzić mają
Czeka sznur

Tak chciałbym jak dziki koń wiatr gonić
Porzucić stary szlak
A wszyscy handlarze koni
Niech was szlag!

Widziałem znów dzikie konie…

J.Nohavica

dzik jest dziki;-)))))))))))))))

2010-07-06T10:38:00.001-07:00

W centrum Olsztyna

2010-07-03T13:04:00.000-07:00

2010-06-26T13:24:00.000-07:00

2010-06-24T22:58:00.000-07:00

Starsi panowie dwaj

2010-06-16T12:17:00.001-07:00

Dziś w TVN24 cały świat skurczył się do dwóch osób: Jarosława Kaczyńskiego i Bronisława Komorowskiego. Nie ma żadnych więcej informacji. Świat zniknął. Polska zniknęła. Ba, nawet pozostali kandydaci na urząd prezydenta zniknęli. Są tylko dwie osoby. Jakbym oglądał ostatni pojedynek między Lordem Vaderem, a... drugim Lordem Vaderem.

Najpierw podano wyrok z procesu pana K przeciwko panu K. Pan K zarzucał przeciwnikowi, że ten jest za prywatyzacją szpitali. "Ja???" - odparł pan K i pozwał pana K. Sąd zbadał sprawę i powiedział: "Istotnie, pan K, nie jest za prywatyzacją szpitali, ani w ogóle niczego innego, więc pan K ma go serdecznie przeprosić".

Chwilę potem pan Bronisław odwiedził leśników, gdzie wygłosił mowę, że jak go ktoś oskarży o to, żeby prywatyzować lasy, to go pozwie do sądu, póki sąd rozgrzany. Fakt, że pani sędzia, bardzo ładnie wyglądała czytający wyrok. Młoda, sympatyczna, z ładną fryzurą.

Następnie powiedział, że wielokrotnie latał po lasach z dubeltówką, i w związku z tym twierdzi, że sprawa lasów jest sprawą wspólną. Słyszał modlitwy o to, żeby lasy zostały własnością państwa polskiego. I sam to rozumie, bo dopiero co wyszedł z kościoła. Nie powiedział o co się modlił - prawdopodobnie o to, żeby cała Polska była państwowa, wszystko wspólne, a każdy obywatel płacił solidarnie 100% podatków, które następnie się rozda.

To znaczy rząd rozda.

Myślałem, że cofnąłem się w czasie do PRL-u.

Następnie wystąpił pan Jarosław. Wygłosił on wielką i podniosłą przemowę na temat tego, że trzeba być solidarnym z tymi, "którym się w życiu mniej udało, niż innym". Chodziło mu zapewne o tych, którzy woleli leżeć brzuchem do góry niż uczyć się, odpowiedzialnie gospodarować i dużo pracować. Mnie to jakoś nie dziwi, ale co ja tam wiem - ja się zajmowałem w życiu pracą, a nie kandydowaniem.

Pan Kaczyński nie powiedział co sądzi o lasach, ale założę się, że dokładnie to samo co pan Komorowski. Że mają być państwowe. Tak jak w zasadzie wszystko inne: najlepiej jakby twój samochód też był państwowy, bo co to za sprawiedliwość, że "ten, któremu w życiu mniej się udało, niż tobie" ma nie mieć twojego samochodu? Dobry samochód to uspołeczniony samochód.

Tego co prawda nie powiedział. Jeszcze. Powiedział natomiast, że już od dawna wiadomo, że wolny rynek nie działa. Ponoć ta teoria została nie tylko sfalsyfikowana (nie powiedział przez kogo), ale wręcz zmiażdżona i rozbita. Bez olbrzymiej interwencji państwa, gospodarka by się zawaliła pod wpływem kryzysu.

Ja myślałem, że cofnąłem się w czasie do PRL-u, ale byłem w błędzie: to czas PRL-u nas dogonił.

Nie wiem jak to się stało, ale w roku 2010 dwaj prowadzący w sondażach kandydaci na prezydenta są praktycznie... komunistami!

Jeden jest tak oburzony myślą, że szpitale mogą być prywatne, że pozywa za to do sądu. Drugi oświadcza, że wolny rynek nie działa, a bez państwa wtrącającego się we wszystko gospodarka się zawali.

Brawa za logikę! Wszak bezpieczeństwo staruszki też zależy od obecności grupki skinów: bo gdyby skinów zabrakło, kto byłby w stanie przestać biedną staruszkę kopać?! Tak więc obecność skinów jest niezbędna po to, żeby staruszka była uratowana.

I dlatego Grecja, której gospodarkę wczoraj szlag trafił, dzisiaj już wiwatuje na cześć państwowych pieniędzy, dzięki którym Grecy mogą się dalej obijać i pić wino przez 3 następne lata, świętując, że państwo ma dalej za co się nimi opiekować, podczas gdy wolny rynek zmusiłby ich do roboty. W kolejce do bankructwa stoją Portugalia, Hiszpania, Węgry i w zasadzie większość Europy. Niemcy - siła napędowa Europy - są stare, zepsute i zbliżają do bankructwa. Poza imigrantami nikomu się nie chce pracować i trudno się dziwić: komu by się chciało męczyć, kiedy państwo da za darmo?

Co z tego, że Niemcy są dziś bogaci, skoro przed sobą mają tylko drogę w dół?

Z kolei Chiny, gdzie jeszcze nikt się nie zorientował, że "wolny rynek już dawno się zawalił", w ten wolny rynek wierzą. Skutkiem czego rosną i kwitną w takim tempie, że wykres PKB rośnie prawie pionowo. W ciągu ostatnich kilku lat ceny mieszkań w Szanghaju potroiły się. Eksport jest tak olbrzymi, że nie wiedzą co robić z dolarami. Podczas gdy opierająca się na poglądach Kaczyńsko-Komorowskiej solidarności społecznej Europa czeka tylko na kryzys, wolnorynkowe Chiny bogacą się w tempie dla Europy niewyobrażalnym.

Więc co z tego, że dziś Chińczycy są biedni, skoro przed sobą mają szybki postęp i bogactwo?

A co robią Polacy?

Idą za Niemcami!

I mimo, że to właśnie ustrój równości społecznej, gdzie wszystko było państwowe, doprowadził do bankructwa państwa (ocet w sklepach i puste półki - ktoś jeszcze pamięta?), a wolność gospodarcza, która wybuchła na początku lat 90. sprawiła, że nagle wszystko błyskawicznie zakwitło z gruzów zrujnowanej gospodarki (bez żadnej, warto podkreślić, pomocy państwa!), panowie K, obaj ewidentnie sklerotycy albo poszkodowani na umyśle, proponują nam ochoczo powrót do ruiny!

Chwała więc demokracji! Możemy teraz głosować albo na faceta, który nie chce prywatyzować szpitali i wierzy w Polskę socjalną, albo na faceta, który nie chce prywatyzować szpitali i wierzy w Polskę socjalną. Przy czym obaj podkreślają na każdym kroku, jak bardzo się od siebie różnią.

Jeżeli ktoś nie wierzy, niech sprawdzi: poglądy obu kandydatów pokrywają się niemal w całości z 10 postulatami Manifestu Partii Komunistycznej (patrz: strona 14) autorstwa Marksa i Engelsa. Lenin w zaświatach roni łzę wzruszenia widząc jak Polacy jako jedyną drogę na przyszłość widzą uspółcześniony odpowiednio komunizm.

I jedyny wybór jaki naprawdę mamy to: komunizm narodowy (pan Kaczyński) czy komunizm europejski (pan Komorowski).

Też chciałbym pożyć sobie za darmo. Też chciałbym mieć poczucie bezpieczeństwa.

Ale ja nie wierzę w bajki.

Ja wiem, że za wszystko co jest darmowe dziś, płaci się jutro podwójnie. I nie chciałbym, żeby po raz kolejny w historii Polski, nasze dzieci płaciły za naszą naiwność, głupotę i niefrasobliwość.

Z życzeniami prawdziwego wyboru,
Martin Lechowicz

Martin

2010-05-26T12:48:00.000-07:00

2010-05-23T22:21:00.000-07:00

Ponad górami słońce i wszystko proste tak
Cały światem jestem, mną cały świat
Wiary tyle i nadziei mam
Mogę być, jak wiatr, mogę być jak wiatr

Tomek Jarmużewski

2010-05-23T15:05:00.000-07:00

2010-05-18T13:05:00.001-07:00

"Zrozumiałem, że fotografowanie nie jest pragnieniem utrwalania światła. Wbrew powszechnemu przyzwyczajeniu nie rości sobie praw do zatrzymania na zawsze fotografowanego przedmiotu czy twarzy. Jest w znacznie większym stopniu próbą zapamiętania własnego czasu, zamknięcia w prostokąt kadru wspomnienia o własnym widzeniu. Fotograf chce zapamiętać siebie samego, ruch swoich oczu. Te zdjęcia to autoportrety pamięci, rozpaczliwe pragnienie nieśmiertelności własnych źrenic. Od tamtej pory wiem już, że (...) fotografowałem siebie."

Marcin Kydryński "Pod słońce"

Parasole

2010-05-17T09:39:00.000-07:00

Nim zbłękitniało niebo
a ostatnie chmury
porywczy wiatr-złodziej
schował do kieszeni,
połamanych parasoli
odwłoki i nóżki,
znowu mnie zasmuciły
u progu jesieni.
O pomoc wołając
pomiętym kolorem
co się dumnie prężył
pod ulewnym deszczem,
Smutnymi łez kroplami
zalewają twarze.
Chętnie nad kałużami
fruwałyby jeszcze.

Wiesława Kwinto-Koczan (WUKA)

2010-05-09T22:29:00.000-07:00

"Na szczęście mam wino
na nieszczęście nóż
na godziny - minuty
i buty na mróz
A na miłość mam kamień i wodę
i plusk..."

Antoni Muracki

Pies

2010-04-05T07:08:00.001-07:00

NAJLEPSZY przyjaciel, jakiego człowiek ma na świecie, może zwrócić się przeciwko niemu i stać się jego wrogiem. Syn czy córka, rodzone dziecko chowane z miłością i pieczołowitością, może okazać się niewdzięczne. Ci, którzy są dla nas najbliżsi i najdrożsi, ci, w których z ufnością lokujemy nasze szczęście i dobre imię, mogą zawieść naszą wiarę. Majątek jaki człowiek posiada może zniknąć; pieniądz zwykle ucieka wówczas, gdy się go najbardziej potrzebuje. Dobre imię można stracić w jednej chwili źle przemyślanego czynu. Ludzie, gotowi płaszczyć się w hołdzie przed nami, gdy powodzenie nam sprzyja, mogą być pierwszymi, którzy cisną w nas kamieniem złości, gdy chmury niepowodzenia skłębią się nad naszymi głowami.

Jedynym, całkowicie pozbawionym egoizmu przyjacielem, jakiego człowiek może mieć w tym egoistycznym świecie, jedynym, który go nigdy nie opuści, jedynym, który nigdy nie odpłaci niewdzięcznością i zdradą, jest jego pies. Pies człowieka pozostaje przy nim w dobrobycie i w nędzy, w zdrowiu i w chorobie. Będzie on spał na gołej ziemi nawet gdy lodowate wiatry wieją, a śnieg zacina okrutnie, aby tylko pozostać w pobliżu swego pana. Będzie on lizał rękę, która nie ma dla niego pożywienia; będzie lizał rany i blizny, jakie nabywa się w zmaganiach z przeciwnościami tego świata. Będzie strzegł on snu swego pana-nędzarza, jak gdyby był on księciem. Gdy wszyscy inni przyjaciele opuszczą, on zostanie. Gdy skarby ulecą, a sława legnie, on pozostanie tak stały w swej miłości, jak słońce w podróży po nieboskłonie.

Jeśli los uczyni pana wyrzutkiem świata, bez przyjaciół i bez domu, wierny pies nie poprosi o większą łaskę, jak o prawo towarzyszenia mu w niedoli, by strzec go przed niebezpieczeństwem, by walczyć z jego nieprzyjaciółmi. A gdy przyjdzie chwila ostatniego aktu i śmierć weźmie pana w swoje objęcia, a jego ciało legnie w zimnej ziemi, nie jest ważne, że wszyscy inni przyjaciele pójdą swoimi drogami; tam, u grobu, pozostanie szlachetny pies, z głową wtuloną między łapy, o oczach przeraźliwie smutnych, lecz otwartych w bacznej czujności, wierny i szczery nawet w obliczu śmierci.

2010-04-05T06:21:00.001-07:00

Strzyg, wiwern, endriag i wilkołaków wkrótce nie będzie na świecie. A skurwysyny będą zawsze.

Andrzej Sapkowski
Czas pogardy

2010-02-08T11:37:00.000-08:00

2010-02-04T11:39:00.000-08:00

I love the whole world;-)

2010-02-02T13:42:00.000-08:00

2010-02-02T13:11:00.001-08:00

2010-01-31T10:41:00.000-08:00

Maciek dziś nie siedziałam na necie jak widać poniżej tak?;-))))))

2010-01-30T11:22:00.000-08:00

...Ci zaś nieliczni,
którzy odważą się ruszyć na górską wspinaczkę,
skazują się na drogę, jak ludzkie marzenia,
choć może nie dojdą do szczytu,
to nikt i nigdy
nie odbiera im upojonej radości tego wędrowania,
gdzie każdy krok może byc triumfem i walką o życie
i gdzie wobec potęgi gór
prościej odkrywa się siebie,
a przynajmniej także większość granic i lęków
to tylko ułamek naszego umysłu,
poza którą zaczyna się
wolność.
Ale nie mów o tym ludziom...
wolność jest dla nielicznych...

Jacek Teler

A takie zabawy z kolorem

2010-01-28T13:16:00.000-08:00

Pazdrawlajem

2010-01-28T03:07:00.000-08:00

W tym momencie chciałbym pozdrowić wszystkich tych, którzy po przeczytaniu informacji, że u mnie dzieje się źle – zacierają dłonie i bezgranicznie się cieszą. Pamiętajcie, że złe dni są po to by wiedzieć, które są dobre a te dobre niebawem nadejdą. U mnie znowu będzie super a wy nadal będziecie tkwić tam gdzie jesteście – w gniazdku utkanym z niespełnionych ambicji i kompleksów.

Z www.hesja.pl i za Slawkiem-pozdrawiam równiez i tych co się cieszą, gdy u mnie cos się dzieje źle;-)))))

7 grzechów by Bartek

2010-01-27T23:45:00.000-08:00

Nie chce nam się pożądać, bośmy zleniwieli, bo nam wszystko jedno czy stoi, czy się przewróci. W czasach, gdy miłość jest głównie miłością własną, nikt już nie umiera ani nie szaleje z zazdrości. Chciwość zastąpiła zdyszana konsumpcja, gniew zastąpiła apatia, obżarstwo zaś próżność...

Więcej grzechów nie pamiętam. Jednak wiele grzechów się pamięta : nieszczery zachwyt, kłamstwo w dobrej wierze , egoizm wobec bliskich, itd, itp.
Więcej grzechów nie pamiętam - lepiej tak mówić przede wszystkim dlatego, że na przełomie wieków jakoś zatarło się znaczenie słowa grzech. Chyba przydałaby się nowa wersja katechizmu. Zapewne pióra kolejnych komisji śledczych,lub teatr przedstawiony przez jakiś nowy program typu reality show, bo zdaje mi się, że to one teraz wyznaczają standardy moralne...
Nowy katechizm multimedialny!!! - już się cieszą sponsorzy tego wydawnictwa. Sektor alkoholowy, ubezpieczenia?
Wraz ze zbliżającym się nowym rokiem , przeglądam tegoroczny kalendarz i odnalezione gdzieś pożółkłe komplety niezapisanej papeterii z nieaktualnym już adresem u góry - ślad po kulturze przed e-mailem. Przeglądam też pożółkłą listę siedmiu grzechów głównych. Wszystko nieaktualne....

Pycha ma się z pyszna, bo oto dziś jest zaletą. Skromność dawno rdzewieje odstawiona do garażu jak dziurawa konewka. "Jestem najlepszym kandydatem na to stanowisko, na wszystkim się znam, umiem porozumieć się z ludźmi, mam dar przekonywania, dam radę każdemu wyzwaniu, moja książka jest najśmieszniejsza, nikogo nie potrzebuję, bom sam sobie sterem i okrętem, wiem, jak naszą Polskę staruszeczkę naprawić i oczyścić" , przechwalają się starzy i młodzi, politycy i produkty.

Lubieżność to takie piękne słowo, kojarzy się z lubieniem i zbieżnością, lubię zbieżność, tak się zbiegło, że się lubimy... Słowo piękne, ale wyszło z użycia, bo zmysłowość i pożądanie spowszedniały i mamy ich po dziurki w nosie. Nie chce się nam pożądać, bośmy zleniwieli, bo nam wszystko jedno czy stoi, czy się przewróci. Jak coś nie jest łatwe i na wyciągnięcie ręki niczym chińskie żarcie na wynos, to nikt nie chce się męczyć w pożądaniu. Pod wycieraczkami aut prężą się sylikonowe cyce całodobowe Alinek i Beatek, każda rzecz jest sprzedawana za pomocą seksu - seksowny batonik, seksowny odkurzacz, seksowna guma do żucia. Im więcej seksu naokoło, tym mniej amortyzowanych sypialnianie łóżek. Playboye wymarli w plejstocenie(w latach 50tych , XX wieku), femme fatale zajęły się robieniem kariery, wszyscy przestraszyli się aids i panuje ogólna apatia zmysłowa.

Obżarstwo? Jakie tam obżarstwo! Jego miejsce zajęła bulimia, anoreksja i meridia. Nawet w restauracjach patrzą na człowieka dziwnie, gdy zamawia sobie trzy przystawki, zupę, danie główne i deser."Proszę pana proponuję jedno główne danie na dwie osoby, bo więcej nie da pan rady". A właśnie, że dam radę, ty szkielecie, nawpycham się po dziurki w nosie, aż mi rozporek się rozpręży, aż mnie znajomi będą wynosić, z nikim się nie podzielę, a w dodatku potem będę leżeć na kanapie i trawić wolno jak wąż. Kiedyś posiłki składały się z pięciu dań, aż stół się uginał, dziś składają się z pięciu kalorii są jedzone na stojąco w samotności w sushibarze, gdzie porcje są wielkości zapalniczki. Nikt nie grzeszy obżarstwem, tylko wszyscy jak wielbłądy, łażą po świecie objuczeni wodą niegazowaną.

Gniew? Ani się waż, ani mru-mru. Od lat nie byłem świadkiem żadnej grzesznej awantury. W sąsiedztwie cisza na morzu, męża nikt nie trzepie wałkiem po głowie, nikt nie bije talerzy. Przeciw wojnie w Iraku nikt nie manifestuje, przeciw inwazji ciemnej prawicy nikt się nie buntuje. Gniew zastąpiła ignorancja i apatia. W pracy wyważone hipokrytyczne negocjacje:"Izo, bardzo interesująca propozycja, ale lekko bym ja zmodyfikował, wprowadzając pewne kreatywne skróty, na które jednak trzeba mieć czas". Tak się teraz mówi, zamiast wydrzeć się co tchu w płucach:"Ty idiotko, który raz ci mówię, że artykuł ma mieć tysiąc znaków i być na teraz, a nie kur... jakiś esej intelektualny na pięć tysięcy, jak chcesz w <> pracować, to zejdź mi z oczu, bo my tu produkt robimy, a nie pismo do masturbacji intelektualnej" i buch! w nią papierami, i buch! trzask drzwiami, i buch! łyk gorzały z szafki pracowniczej. Jak cię korci buch-buch, to znajomi albo pracodawca zaraz cię wyślą na terapię gniewu, skąd wyjdziesz oklapły jak baranek i nafaszerowany lekami.

O lenistwie już tylko najstarsi Indianie pamiętają, bo teraz wszyscy zasuwają jak mrówki, pracoholizm prześcignął alkoholizm. Nabralim kredytów, bezrobocie cały czas jawi się nam straszliwiej niz Armagedon i dlatego od miesiąca nie mogę się umówić na wieczór z zapracowanymi atoli ukochanymi przyjaciółmi, bo pracują od 8 do 21, jak sugeruję 23 to wtedy piszą jakieś prace naukowe, bo ósmy fakultet w międzyczasie łykają.

Z zazdrości płoną i szarpią się na czyny haniebne bohaterowie Szekspira i oper. W czasach, gdy miłość jest głównie miłością własną, nikt już nie umiera ani nie szaleje z zazdrości. W dodatku triumfuje hasło o tolerancji. Wszystko trzeba tolerować: zdrady, terrorystów, tępotę.

Tylko chciwość jeszcze broni honoru dawnych siedmiu grzechów głównych. Szczególnie możnych mecenasów sztuki ni widu, ni słychu, za to sponsorów przeliczających wszystko na target, grupy i billboardy bez liku. A my przeciętniacy, zamiast chciwie oszczędzać, jesteśmy kompulsywnie konsumpcyjni.

I tak oto pychę zastąpiła autopromocja, obżarstwo zastąpiła próżność, gniew - apatia, zazdrość - narcyzm, lenistwo - pracoholizm i pośpiech, lubieżność - powierzchowność pożądania, chciwość zaś - zdyszana rozrzutność.

Amen.

Adres bloga:
www.beatrizzz.blog.onet.pl

2010-01-24T08:51:00.000-08:00

Z bloga mojego przyjaciela

2010-01-19T23:47:00.000-08:00

Nie znam nikogo, kto chociaż raz nie przestraszyłby się własnej samotności, czy też jej perspektywy. Wizja życia w pojedynkę. Bez względu na to, czy oznacza ono samotność z wyboru, czy z przypadku, czy tę naznaczoną zakrętami losu.

Gdy pierwszy z nich daje wielką siłę na przemyślane biografie, jej przyrodnie siostry dla większości oznaczają udrękę. Boimy się zwłaszcza samotności definiowanej jako swoistego rodzaju karę za grzechy. Nie popełnione. Jesteś sam bo trudno z Tobą wytrzymać, jesteś sam, bo masz za duże wymagania, jesteś sam bo jesteś gruby, bo nie nosisz się modnie i nie "bywasz".

Jeszcze bardziej wzdrygamy się przed pustymi dniami i cichymi godzinami o zmroku. Samotną ciszą. To w lęku przed nią robimy wszystko, aby jak najprędzej znaleźć drugą część własnej duszy i ciała. Gdy trzeba, łamiemy własne charaktery, oczekiwania redukujemy do minimum, a ostatni grosz wydajemy na to co modne. Odrzucamy refleksję, że i tak w chwilach ostatecznych każdy z nas jest sam ze sobą. Na poczekaniu układamy listę osób i zdarzeń, które mogły by nas przed tą samotnością uchronić.
Strach przed pojedynczą poduszką w sypialni, przed pojedynczym kubkiem kawy i losem niechcianego przez nikogo starego kawalera, odrzuconego kochanka i porzuconego męża mobilizuje nas do działania.

Szybkie narzeczeństwa i jeszcze szybsze śluby...

Zdarza się, że tak poświęcamy się w tej walce o stadne życie, że już wkrótce milczenie we dwoje wydaje nam się lepsze od tego w samotności. Trwamy i znosimy wszystko, byleby było dla kogo ugotować zupę. Bez wymagań, pozbawione ambicji
i marzeń o lepszym i godniejszym życiu - zagłuszamy łkanie własnego ego.
Najważniejsze, że nie jesteśmy sami.
ale w życiu są i radosne dni. Bywa, że w najmniej spodziewanym momencie samotność oznacza już nie udrękę, lecz prawdziwe wybawienie. Stawia znak równości z wolnością. Dla własnych uczuć, myśli i marzeń .Także ambicji. Nie znam nikogo kto ich by nie miał.

Dlatego, gdy zdarza się nam zanurzyć w samotności, nawet jeśli nie z konieczności, to tylko od nas zależy, co zrobimy z tym niespodziewanym podarkiem od losu.
Zamkniemy przed nim serca i myśli czy też dostrzeżemy, że ta chłodna dama, jaką wydaje się nam być samotność, zawitała do naszego życia nie przez przypadek, ale po coś.

Według filozofów jest prawdziwym sprawdzianem naszego istnienia. Dzięki samotności uspakajamy duszę i karmimy ją tym, co w nas najpiękniejsze, najważniejsze i najlepsze. Wymaganiami wobec samych siebie i innych, potrzebą bycia z kimś lepszym i dojrzalszym.
A gdy już zaspokoimy emocjonalny i uczuciowy głód, to samotność znudzi się naszym towarzystwem i odejdzie w poszukiwaniu kogoś innego, kogoś z lękiem przed nią, z którym też będzie jej do twarzy......

Adres bloga:
http://www.beatrizzz.blog.onet.pl

Rozmowy

2010-01-14T09:54:00.000-08:00

Są modlitwy
Jak ptaki niewidome
Które bezkres celu przeraża
Są twarze
Pozornie znajome
I zdarzenia
W których się zdarzasz

Są modlitwy
Które zetrze
Pierwszy podmuch ciała
- chyba płakałaś
chyba płakałaś
chyba płakałaś

Są modlitwy
Których nikt nie wysłucha
To nieprawda
To nieprawda

I te, z których niebieskość czytasz
Dopiero dziś się pytasz
Dopiero się pytasz
Dopiero się pytasz

Dominika Zembrzuska

Do Milówki, do Milówki wróć!

2010-01-04T12:09:00.000-08:00

Do Milówki wróć
Do Milówki wróć
Ni ma piekniejsej krainy
Łod Milowieckiej dziedziny
Do Milówki do Milówki wróć

* * *

2009-12-16T11:22:00.000-08:00

Powiedział mi anioł
patrząc prosto w oczy
że jest w tobie siła
księżycowych nocy

powiedział mi anioł
z dłońmi na mych włosach
że wolność i piękno
cię wszędzie zaniosą

gdy długo klęczałem
nie wiedząc czy odejść
przemówił wichrem
wyjącym w mej głowie

i kazał mi wrócić
do ciebie bez broni
bym znowu poczuł
w sobie twój płomień

powiedział mi anioł
gdy zabrał mój strach
że nic do stracenia
nie mamy i tak

A.Polek

Ślady twoje zasypało

2009-12-15T08:28:00.000-08:00

Ślady twoje zasypało
w śniegu całkiem się zgubiły
szukać trudno - wszędzie biało
czekać - też nad moje siły

Gdzie cię poniosło na tych saniach
co ci się stało w środku zimy
a jeszcze latem byłaś ze mną
czy w twoje życie wszedł ktoś inny?

Między nami tyle śniegu
Między nami tyle lodu
Czy trafimy znów na siebie?
W naszych oknach szyby chłodu

Może wiosna cię odmieni
Może lato da zapomnieć
Czekam tylko do jesieni
Więc przypomnij sobie o mnie

Mam po tobie listów kilka
i krzyżówkę bez dwóch haseł
pięć biletów - tramwajowych
pewnie dzisiaj też nie zasnę

bo wciąż w myślach biję się z sobą
gdybyś dziś znów stanęła na progu
ze śniegu pewnie bym się otrzepał
i dziękował sam nie wiem komu...

A.Ziemianin

2009-12-12T12:44:00.001-08:00

Są jeszcze w tym kraju małe miasteczka
pod lasem Laskiem i nad rzeką Rzeczką,
gdzie kino zwie się Kino, a hotel – Hotelem.
Gdzie nie możesz i nie chcesz rozumieć zbyt wiele.

Małymi miastami rządzą wielcy panowie
Skąd naprawdę się wzięli – tego nikt ci nie powie;
każdy z nich kilku sztuczek nauczyć się musiał,
by wiedzieć komu sprzedać się, a kogo kupić.

Projekty oddolne narzucone odgórnie
Sprawy zawsze są jasne, tylko lud nie rozumie.
Gmach urzędu szepcze do ucha ci czule:
„Tańczysz z kim ci każą lub nie tańczysz w ogóle”

Choć jestem zdrów jak ryba,
nad rzekę z tobą iść nie mam siły.
Choć nie mam już tego, co miałem,
Nie dbam, by się marzenia spełniły.
Choć żonę mam i dzieci,
już nie mam własnego zdania.
Choć kocham cię tak bardzo,
już nie potrafię się starać.

Każdy widzi wszystko, nie wie nikt niczego.
Smutek w poprzek drogi jak zwalone drzewo.
Wszystko się jakoś samo odkłada na potem,
A gdy zechcesz iść tam, musisz iść z powrotem.

A.Polek

Modlitwa

2009-12-05T06:31:00.000-08:00

Wysłuchaj mojej pieśni Panie,
do Ciebie wznoszę dzisiaj głos.
Ty jesteś wszędzie, wszystkim jesteś Ty,
lecz kamieniem nie bądź mi.

Do Ciebie pieśnią wołam Panie,
bo ponoć wszystko możesz dać,
więc błagam daj mi szansę jeszcze raz,
daj mi ją ostatni raz.

Wystarczy abyś skinął ręką,
wystarczy jedna Twoja myśl,
a zacznę życie swoje jeszcze raz,
więc o boski błagam gest.

Do Ciebie pieśń tę wznoszę Panie,
czy słyszysz mój błagalny głos?
Raz jeszcze daj mi od początku iść,
daj mi życie jeszcze raz.

Już nie zmarnuję ani chwili,
bo dni straconych gorycz znam,
więc błagam daj mi szansę jeszcze raz,
daj mi ją ostatni raz.

A jeśli życia dać nie możesz,
to spraw bym przeżył jeszcze raz
tę miłość, która już wygasła w nas,
spraw bym ją przeżył jeszcze raz.

Do Ciebie pieśnią wołam Panie,
do Ciebie wznoszę dzisiaj głos.
Ty chlebem, ptakiem, słońcem możesz być,
więc kamieniem nie bądź mi.

B.Loebl

Antylitania na czasy przejsciowe

2009-12-04T10:03:00.000-08:00

Z tej mąki nie będzie chleba,
Z tych prac nie będzie korzyści,
Z tych świątyń nie widać nieba,
Z tych snów już się nic nie ziści.

Z tych ziaren nie będzie mąki,
Nie będzie ciała z tych słów,
Z tych modlitw nie będzie świątyń,
Z tych czasów nie będzie snów.

Nie będzie wina z tej wody,
Z tych pieśni nie będzie dróg wzwyż,
Z tych dusz nie będzie narodu,
Każdy sam poniesie swój krzyż.

Nie będzie kielicha na krew,
Nie będzie wody do rąk,
Nie będzie ech na ten zew,
Z tej męki nie będzie ksiąg.

To antylitania chwili
Przejściowej lecz nie - bezkarnej:
Byli już tacy, co śnili
Chleb, Księgę i Krzyż - na marne.

J.Kaczmarski

Słoneczniki

2009-11-29T23:06:00.000-08:00

Sunie polem w modlitwie porannej
sznur zgarbionych mnichów-słoneczników.
Otuleni w ciepła szarość mgły jesiennej,
skromną szatę przydrożnych pątników.

Wiesława Kwinto-Koczan (WUKA)
http://www.kwinto.com/wuka.htm

Makatka przez ucho igielne

2009-11-25T23:39:00.000-08:00

Przyszłaś cudem przez ucho igielne
Ktoś niebo chciał zeszyć z ziemią
Cisza biblijna była wszędzie
Że nawet tracił się horyzont

Niespokojny niczym igła w sianie
W ogniu tańczyłem mapy kreśliłem
Wiedziałem że zostaniesz ze mną
Kiedy na piasku napiszę Twe imię

Lecz znaki nie mogły przetrwać
Bo piasek żył i nawet był zazdrosny
Jego ziarenka jak ruchome święta
Przekomarzały się od wieków bez troski

Rwały się mosty granice znikały
W uchu igielnym już nie było ciebie
Wtedy Bóg cudem zeszył niebo z ziemią
I imię twoje zapisał drobnym ściegiem

A. Ziemianin

2009-11-24T13:13:00.000-08:00

Do tego grona dochodzę ja - kobieta, która oprócz słowa "życie" często używa bądź ciśnie jej się na język stwierdzenie "i chuj". Ot, taki kolokwializm, który mówi wiele... i nie jest przejawem mody, niedojrzałości i szpanu. Raczej pełni rolę kropki, która kończy całe, najcześciej długie zdanie - niekoniecznie wypowiedziane.

...

życie

z bloga Fasolki;-))

No to mam oficjalną zgodę, a więc zapraszam:

http://faasoola.blog.onet.pl/

Polecam gorąco!Są tam naprawde fajne przemyslenia na wiele waznych spraw!

To powyzsze to tak mi sie spodobalo akurat gdyz mam tak samo;-)))

Jakas bratnia duszyczka normalnie!

Tak czy siak zapraszam!

Z getta warszawskiego...

2009-11-23T11:45:00.000-08:00

bliscy i oddaleni

2009-11-21T08:25:00.001-08:00

Bo widzisz tu są tacy którzy się kochają
i muszą się spotykać aby się ominąć
bliscy i oddaleni Jakby stali w lustrze
piszą do siebie listy gorące i zimne
rozchodzą się jak w śmiechu porzucone kwiaty
by nie wiedzieć do końca czemu tak się stało
są inni co się nawet po ciemku odnajdą
lecz przejdą obok siebie bo nie śmią się spotkać
tak czyści i spokojni jakby śnieg się zaczął
byliby doskonali lecz wad im zabrakło
bliscy boją się być blisko żeby nie być dalej
niektórzy umierają - to znaczy już wiedzą
miłości się nie szuka jest albo Jej nie ma
nikt z nas nie jest samotny tylko przez przypadek
są i tacy co się na zawsze kochają
i dopiero dlatego nie mogą być razem
jak bażanty co nigdy nie chodzą parami
można nawet zabłądzić lecz po drugiej stronie
nasze drogi pocięte schodzą się z powrotem

ks. J.Twardowskiego

"Umówmy się..."

2009-11-14T10:50:00.000-08:00

Spotkajmy się na Połoninie
pod niebem pełnym gwiazd.
Spotkajmy kiedy zima minie,
a ptaki wrócą do swych gniazd.
Umówmy się już teraz,
gdy jesień pachnie deszczem,
bo warto wiedzieć nieraz,
że czeka nas coś jeszcze.
Spotkajmy się....

Wiesława Kwinto - Koczan
http://www.kwinto.com/wuka.htm

Listopad i listonosz

2009-11-13T02:22:00.000-08:00

Jest listopad czarny, trochę złoty,
mokre lustro trzyma w ręku ziemia.
W oknie domu płacze żal tęsknoty:
Nie ma listów! Listonosza nie ma!

Już nie przyjdzie ni we dnie,
nie w nocy, złote płatki zawiały mu oczy,
wiatr mu torbę otworzył przemocą,
list za listem po drodze się toczy!

Listonosza zasypały liście,
serc i trąbek złocista ulewa!
ach i przepadł w zamęcie i świście list,
liść biały z kochanego drzewa!...

Pawlikowska-Jasnorzewska Maria

Jak okiem sięgnąć

2009-11-08T12:35:00.000-08:00

Los łaskawie zwykł mnie wieść
Drogą małych miejskich szczęść
Lecz zostawiam czasem milion ważnych spraw
Teraz ścieżka pośród traw
Wiedzie mnie w cudowny świat
Do przyjaciół, których z mapy dobrze znam

Zabieram marzeń garść na drogę
Myśl o wolności i pogodę
Ducha, co wzrasta z każdym dniem

Bo tutaj w górach jest mój dom
Śpią marzenia, gwiazdy lśnią
Tu przestrzenią karmię serce
Żyć, co krok pragnę więcej!

Za mną już niejeden szczyt
Choć wysoki, prostszy niż
Czasem, z czasem stanąć twarzą w twarz
W codzienności znaleźć sens
I móc wrócić wiedząc, że
Życiu trzeba gór nadawać kształt

Zabieram marzeń garść na drogę
Myśl o wolności i pogodę
Ducha, co wzrasta z każdym dniem

Bo tutaj w górach jest mój dom
Śpią marzenia, gwiazdy lśnią
Tu przestrzenią karmię serce
Żyć, co krok pragnę więcej!

Bo tutaj w górach jest mój dom
Wysoko w górach jest mój dom
Jak okiem sięgnąć - dom

Tomek Jarmużewski

Kobieta i Mężczyzna fragment

2009-11-03T13:05:00.000-08:00

tak

wschód i zachód słońca oraz akt miłosny

to najlepsze co stworzył pierwszy i największy

Alchemik Rzeźbiarz Malarz i Poeta

reszta to już tylko rama tło i głębia

tylekroć powtarzany wschód i zachód słońca

ten siłą rzeczy banalny już numer Stwórcy

za każdym razem odczytujemy jednak na nowo

jak i owe wytarte

na miazgę zmiędlone przez odwiecznych kochanków

słowa miłosnych wyznań

Bogdan Loebl

Świecie nasz

2009-11-03T00:24:00.000-08:00

Pytać zawsze - dokąd, dokąd?

Gdzie jest prawda, ziemi sól,

Pytać zawsze - jak zagubić,

Smutek wszelki, płacz i ból

Chwytać myśli nagłe, jasne,

Szukać tam, gdzie światła biel,

W Twoich oczach dwa ogniki,

Już zwiastują, znaczą cel,

W Twoich oczach dwa ogniki,

Już zwiastują, znaczą cel.

Świecie nasz, świecie nasz,

Chcę być z Tobą w zmowie,

Z blaskiem twym, siłą twą,

Co mi dasz - odpowiedz!

Świecie nasz - daj nam,

Daj nam wreszcie zgodę,

Spokój daj - zgubę weź,

Zabierz ją, odprowadź.

Szukaj dróg gdzie jasny dźwięk,

Wśród ogni złych co budzą lęk,

Nie prowadź nas, powstrzymaj nas,

Powstrzymaj nas w pogoni...

Świecie nasz -Daj nam wiele jasnych dni!

Świecie nasz -Daj nam w jasnym dniu oczekiwanie!

Świecie nasz -Daj ugasić ogień zły!

Świecie nasz -Daj nam radość, której tak szukamy!

Świecie nasz -Daj nam płomień, stal i dźwięk!

Świecie nasz -Daj otworzyć wszystkie ciężkie bramy!

Świecie nasz -Daj pokonać każdy lęk!

Świecie nasz -Daj nam radość blasku i odmiany!

Świecie nasz -Daj nam cień wysokich traw!

Świecie nasz -Daj zagubić się wśród drzew poszumu!

Świecie nasz -Daj nam ciszy czarny staw!

Świecie nasz -Daj nam siłę krzyku, śpiewu, tłumu!

Świecie nasz -Daj nam wiele jasnych dni!

Świecie nasz -Daj nam w jasnym dniu oczekiwanie!

Świecie nasz -Daj ugasić ogień zły!

Świecie nasz... Świecie nasz, świecie nasz,

Chcę być z Tobą w zmowie,

Z blaskiem twym, siłą twą,

Co mi dasz - odpowiedz!

M.Grechuta

2009-10-31T14:30:00.000-07:00

Mamy dziś święta, których w tradycji polskiej nie znano
Im więcej świąt, tym bardziej cieszy to nas
Patrzcie jak pięknie się wszystko zlewa w jedną całość
Święty Mikołaj, się okazuje, to Santa Claus

Może nie wszystko do końca rozumiem
Może się mylę, że wiem co jest czym
Ale przynajmniej ja odróżnić umiem
Dzień Wszystkich Świętych od Halloween

Czy aż tak bardzo mózg wyprały ci reklamy
Że przyjmujesz za swoje wszystko na co masz chęć
Zamiast codziennej miłości dostałeś Dzień Zakochanych
I zamiast cieszyć się życiem, świętujesz śmierć

Może nie wszystko do końca rozumiem
Możem jest chwastem wśród myślących trzcin, lecz
Nie idę przez życie w cudzym kostiumie
To nie moje święto - ten Halloween

Trupy, wampiry, świeczki w dyniach i trick-or-treats
Zabawa to czy obcowanie ze śmiercią lub złem
Skąd wiesz, że to bezpieczne, przecież nie wiesz o tym nic
Ja nim coś połknę, sprawdzam najpierw co jem


Bierzemy wszystko co tylko nam dają
Bezradni jak pociąg co wypadł z szyn
Czy nam naprawdę tak brakowało
Tych walentynek i Halloween

Written by Martin Lechowicz in 2009

Maszeruj z chamem

2009-10-29T14:07:00.000-07:00

Gdy nocą przychodzi cham pod twój dom
I puka do twoich drzwi
Nie mów mu że chamem jest nie
Że chamem jest nie mów nie
Przyjmij go pod swój dach

Pogódź się z tym że nadszedł chamów czas
Za tobą już tamte dni gdy
Chamy swe miejsce znały
Chamy cię szanowały
Stały gdzie miały stać

To chamów świt
To chamów dzień
To chamów noc
To chamów świat

Chama pod rękę dziś czule weź
Przed chamem tańcz jak cham zagra ci
Pokochaj chama grubą pięść
Maszeruj z chamem lub giń

Gdy nocą przyjdzie cham pod twój dom
Otwórz mu szeroko drzwi
Nie licz że skłoni się tobie
Cham już tego nie robi
Cham czeka na ukłon twój

Pogódź się z tym że to chamów czas
Za tobą już tamte dni gdy
Chamy swe miejsce znały
Chamy pokornie stały
Tam gdzie kazał im Bóg

To chamów świt
To chamów dzień
To chamów noc
To chamów świat

Chama pod rękę dziś czule weź
Przed chamem tańcz jak cham zagra ci
Pokochaj chama grubą pięść
Maszeruj z chamem lub giń

Maszeruj z chamem lub giń
Maszeruj z chamem lub giń
Maszeruj z chamem lub giń

Bogdan Loebl

A taki fajny fragment z przemyśleniami

2009-10-29T00:31:00.000-07:00

Świat jest dużo mniejszy niż przypuszczałam. Ulice biegnące między domami bardziej łączą nas niż dzielą. Ściany domów, nasiąknięte codziennymi marzeniami nie dają wyłączności na samotność. Chcąc, nie chcąc - musimy czasem przejść przez próg, choćby tylko po to, by nie umrzeć z głodu. Wchodzimy wtedy w powietrze, którym ktoś już oddychał. Depczemy chodnik, który deptało przed nami tysiące takich jak my i zauważamy, że wcale nam to nie przeszkadza. Tracimy poczucie inności i ze zdziwieniem zauważamy, że ciągle jeszcze jesteśmy - wśród nam podobnych. A to, co czujemy, to jacy jesteśmy jest najcenniejszą rzeczą jaką mamy, bo to wypadkowa wszystkich i wszystkiego, co nas w życiu spotkało. Tego (być może na szczęście) nie tworzymy sami. Dlatego właśnie za to można nas kochać albo nienawidzić…

A skoro mamy w sobie tyleż zła, co dobra - mamy również tyleż samo wrogów, co przyjaciół. O wrogach z wrodzonej skromności :) nie wspomnę. Ci zresztą posiadają tę niezwykłą właściwość, dzięki której zawsze znajdują się sami. (...)

Ewelina Marciniak
http://www.ewelinamarciniak.pl/index.php

Za mało wiesz

2009-10-29T00:05:00.000-07:00

Nie musisz pytać - czytam w twych oczach

Że władzy nie chcesz, nie chcesz i złota

I nie przyszedłeś tutaj za sławą

Ciebie tu pchała zwykła ciekawość

Ty chcesz się świata szybko nauczyć

Dojść tam, skąd jeszcze nikt nie chciał wrócić

I znaleźć rzeczy, których nikt przedtem

Nie miał, bo były złe albo święte

Za mało wiesz, za mało wiesz, za mało wiesz o świecie

Za dużo chcesz, za dużo chcesz, za dużo chcesz a przecież

Nie wszystko jest, nie wszystko jest, nie wszystko jak ogień

To czego chcesz, to czego chcesz, to czego chcesz - jest w Tobie

To nie przedszkole dla zagubionych

Ten, kto zapędzi się w nasze strony

Wie, co chce zyskać, co w zamian odda

Umowa czysta - prawie dwustronna

A Ty? Ty w oczach wciąż masz człowieka

Nie chcę Twej duszy, no, na co czekasz!

Diabeł niestety też ma sumienie

Wyjdź stąd dopóki zdania nie zmienię

Bo...

Za mało wiesz, za mało wiesz, za mało wiesz o świecie

Za dużo chcesz, za dużo chcesz, za dużo chcesz a przecież

Nie wszystko jest, nie wszystko jest, nie wszystko jak ogień

To czego chcesz, to czego chcesz, to czego chcesz - jest w Tobie

Ewelina Marciniak

2009-10-28T01:43:00.000-07:00

Jak premier powiedział "dobry wieczór" to odruchowo sprawdziłem czy jest wieczór

M.Lechowicz

2009-10-26T00:05:00.000-07:00

Witajcie, kochane góry,
O, witaj droga ma rzeko!
I oto znów jestem z wami,
A byłem tak daleko!

Jan Kasprowicz

2009-10-20T10:00:00.001-07:00

"Powracając z dalekich krajów, i słuchając turkotu pociągu rozkoszujemy się radością powrotu do domu. A zwłaszcza radością opowiedzenia wszystkiego. Moglibyśmy całe dnie opowiadać, pisać grube książki, wygłaszać odczyty, opisywać wszystko, co widzieliśmy - rzeczy piękne, dziwne i przerażające. Choćby po to, by opowiedzieć o tym przyjaciołom, warto było znieść tyle trudów.
Jakież to dziwne. Ledwie wchodzimy do domu, a już długa historia zamiera w nas. Opowiadamy dwa lub trzy szczegóły i to wszystko. Milkniemy, jakbyśmy nie mieli już nic do powiedzenia. Gdzie się podziały romantyczne przygody, niebezpieczeństwa, tajemnice, spotkania, z których tacy byliśmy dumni? Czy nic z nich nie pozostało? (...) A przecież każdy świt, zmierzch, noc spoczywa w nas, nietknięty, nasycony znaczeniem. Ale gdy teraz opowiadamy o nich - cóż za gorzka niespodzianka - wydają się powszednie, obce, nudne i nikt nie chce nas słuchać, nawet matka. (...). Wtedy zaczynamy rozumieć, że te wspomnienia, tak dla nas ważne, dla wszystkich innych są słowami pustymi, tylko słowami. (...) I wtedy nagle zdajemy sobie sprawę, jak wyłącznie dla nas jest ważne to, co się nam zdarza."

Dino Buzzati

2009-10-18T10:37:00.000-07:00

A tu pozamieniał liście w złoto
Jesiennego dnia alchemik.

Pomyśl tylko jak mogło być z nami
Ale wiesz poeci zawsze chodzą własnymi wierszami...

2009-10-04T02:50:00.001-07:00

Już płomień skwierczy na zdjęciach
Popiołu garść będzie trwać -
Tyle było w nich szczęścia
Nim wstanie świt sprzedam nocy złe sny
Srebrnym szeptem
Zmyję twój cień z wszystkich ścian
I zapomnę, że jesteś...
Ewelina Marciniak

2009-09-19T13:29:00.000-07:00

2009-09-18T13:36:00.000-07:00

Bądźcie pozdrowieni nadwrażliwi
za waszą czułość w nieczułości świata
za niepewność wśród jego pewności
Bądźcie pozdrowieni
za to, że odczuwacie innych tak, jak siebie samych

Bądźcie pozdrowieni
za to, że odczuwacie niepokój świata
jego bezdenną ograniczoność i pewność siebie

Bądźcie pozdrowieni
za potrzebę oczyszczenia rąk z niewidzialnego brudu świata
za wasz lęk przed bezsensem istnienia

Za delikatność nie mówienia innym tego, co w nich widzicie

Bądźcie pozdrowieni
za waszą niezaradność praktyczną w zwykłym
i praktyczność w nieznanym
za wasz realizm transcendentalny i brak realizmu życiowego

Bądźcie pozdrowieni
za waszą wyłączność i trwogę przed utratą bliskich
za wasze zachłanne przyjaźnie i lęk, że miłość mogłaby umrzeć jeszcze przed wami

Bądźcie pozdrowieni
za waszą twórczość i ekstazę
za nieprzystosowanie do tego co jest, a przystosowanie do tego, co być powinno

Bądźcie pozdrowieni
za wasze wielkie uzdolnienia nigdy nie wykorzystane
za to, że niepoznanie się na waszej wielkości
nie pozwoli docenić tych, co przyjdą po was

Bądźcie pozdrowieni
za to, że jesteście leczeni
zamiast leczyć innych

Bądźcie pozdrowieni
za to, że wasza niebiańska siła jest spychana i deptana
przez siłę brutalną i zwierzęcą

za to, co w was przeczutego, niewypowiedzianego, nieograniczonego

za samotność i niezwykłość waszych dróg

bądźcie pozdrowieni nadwrażliwi

2009-09-07T12:25:00.001-07:00

Chyba już można iść spać
Dziś chyba nic się nie zdarzy
Chyba już można się położyć
Marzeń na jutro trzeba namarzyć.

Tamtą kartkę z wczorajszej nocy
Trzeba zmiąć i położyć w koszu
I od nowa, na nowej kartce
Pisać nowy, miłosny list do losu.

Albo donos napisać na życie,
Bo należy mu się swoją drogą,
I podpisać zgryźliwie: życzliwy,
Tylko gdzie to wysłać, do kogo?

Takie łóżko, a taka dobra rzecz,
To był świetny pomysł z tym łóżkiem;
Jak ktoś chce sobie życie poprawić,
To wystarczy poprawić poduszkę.

Andrzej Poniedzielski

Kiedy mówisz

2009-09-05T10:40:00.000-07:00

Nie płacz w liście
nie pisz że los ciebie kopnął
nic ma sytuacji na ziemi bez wyjścia
kiedy Bóg drzwi zamyka - to otwiera okno
odetchnij popatrz
spadają z obłoków
małe wielkie nieszczęścia potrzebne do szczęścia
a od zwykłych rzeczy naucz się spokoju
i zapomnij ze jesteś gdy mówisz że kochasz

Ks. Jan Twardowski

Mosty

2009-08-22T11:15:00.000-07:00

Wszystkie mosty, które między nami rozwiesiła noc
kruszą się jak szkło w świetle dnia
I coraz dalszy jesteś mi i znów nie znam Cię
Więc kim był ten człowiek z którym dzieliłam swój sen.
A w mojej głowie wojna myśli niespokojnych

Między ziemią, a niebem szukamy się
Wciąż dalecy od siebie jak gwiazdy dwie

Kochany mów mi częściej o miłości
bo chcę wierzyć, że jest a z dnia na dzień
czasu coraz mniej by wymienić między sobą opłatki serc
Znów w mojej głowie wojna wieczna wojna
myśli niespokojnych

Między ziemią, a niebem ...
Mosty kruszą się w świetle dnia
Między ziemią a niebem...

A.Lipnicka

prawie jak Prypeć

2009-08-16T14:07:00.000-07:00

Ogólnopolski Festiwal Ognia Ostróda 2009

2009-08-15T14:29:00.000-07:00

2009-08-15T09:26:00.003-07:00

Ktoś gdzieś odnalazł kogoś w Sieci
Niby przypadkiem mimochodem
A później jakoś już tam leci
I lecą słówka z samym miodem

Cóż robić kiedy noc sie skrada
Smutek zagląda zza firany
Znów nie ma komu z kim pogadać
Więc może sobie poklikamy

Takie pisanie - zwykła proza
Nie każdy umie pisać wierszem
A najważniejsze te dwa słowa
Gdy ktoś zapyta…
- Jesteś?
- Jestem…

sierpniowo

2009-08-12T11:24:00.001-07:00

Sierpień spełnia
marzenia
odczytane z myśli
najskrytszych
linii na dłoni
znaków na niebie.
Anioł strąca gwiazdę:
"załatwione,
następny proszę".
Nie ma czasu
do stracenia.
Trzeba jeszcze
ochłodzić noce
przystrzyc dnia
poświęcić ziele
wszelakie.
WUKA-Wiesława Kwinto-Koczan

A jednak ciągle ją pamiętasz

2009-07-22T23:18:00.000-07:00

Była na wyciągnięcie dłoni
Chociaż do tego się nie przyzna
Śmieszność czekania chciała chronić
Chociaż mawiała, że mężczyzna
Potrafi tylko złamać serce
Rozrzucić rzeczy, trzasnąć drzwiami
Ona od życia chciała więcej
A jednak śniła cię nocami

Mówili, że nie była święta
A jednak ciągle ją pamiętasz

Mówiła, że z kamieniem serca
Łatwiej, bo przecież nikt nie zrani
Tego kto w sercu nie ma miejsca
Na głupią miłość, głupią pamięć

Mówiła że do szczęścia trzeba
Jej tylko marzeń i dziur w niebie
Lecz gdy dotknęła wreszcie nieba
Nie chciała zostać tam bez ciebie

Mówili, że nie była święta
A jednak ciągle ją pamiętasz

Gdy ja zapytasz, pewnie skłamie
Wie, że się czasu nie da cofnąć
Kimkolwiek byłeś wtedy dla niej
Kimkolwiek byłeś… gdy samotność

Oszukiwała w obcych rekach
Tanio kupując zapomnienie
Mówili, że nie była święta
Lecz nie dodali, że przez ciebie.

Mówili, że nie była święta
A jednak ciągle ją pamiętasz

Ewelina Marciniak

Jeno świt

2009-07-12T23:22:00.000-07:00

http://www.sdm.art.pl/sdm/index.php

San wśród nocy błyszczy
San wśród nocy lśni
Jakby ktoś w ucieczce w trawach
Zgubił nóż
Jakby kosą ktoś zatoczył
Nad szczytami wzgórz zielonych
Albo wbił ją nienawistnie
W nasze drzwi
Słychać czyjeś kroki
Słychać szelest traw
Jakby oni polem borem
Tutaj szli
Lecz nie zrywaj się wśród nocy
Nikt nie dotknie twych warkoczy
Nie okręci nimi ręki
Całej w krwi

Spójrz obok ikony ruskiej
Maria Częstochowska
Z dzieciątkiem na ręku
To nie dreszcz strachu
Marszczy płótno obrazów
To wiatr oddech Bieszczadów

I nie noże błyskają w księżycu nad sanem
Lecz łuski ryb wystrzelonych
Głodem ponad rzekę

Więc nie zrywaj się wśród nocy
To nie czarne idą sotnie
Nie pożary nie pochodnie
Jeno świt...

Bogdan Loebl